گاهان بار یا گهنبار

گاهان بار یا گهنبار

 

000777


گاهان بار یا گهنبار کلمه ای است که در پهلوی به آن گاسانبار کویند که از کلمه گاس در اوستا گاتو به معنی گاه وهنگام آمده است.گاهان بار به چم گاه و زمان به بار آوردن وبرپایی بار همگانی و مهمانی و از جشن ها ی موسمی زرتشتیان میباشند .که با داد دهش و خواندن اوستا همراه میباشد

ایرانیان باستان در نگرش سنتی خود باور داشتند که آفرینش در شش مرحله از سوی خداوند در شش چهره گاهنبار انجام گرفته است

میدیوزرم گاه (میان بهار) :در چهل و ششمین روز سال دی بمهر و در اردیبهشت ماه

میدیوزرم گاه یا “میانه بهار” با گویش درست  در چهل و پنجمین روز سال دی بمهر و اردیبهشت ماه

روز خور تا دی بمهر یازدهمین تا پانزدهمین روز اردیبهشت ماه باستانی . 10 تا 14 اردیبهشت خورشیدی

میدیوزرم از واژه اوستایی میئدیو یعنی میان و رزمیه یعنی بهار تشکیل شده است و نخستین گاهان بار در سال است و هنگامی است که گیاهان رشد و نمو می کنند و کشاورزی بار دیگر رونق می گیرد 

1-میدیوزرم گاه (میان بهار)در چهل و پنجمین روز سال، روز دی بمهر از اردیبهشت ماه، شده است.
2-میدیوشهم گاه (میان تابستان) در صد و پنجمین روز سال، روز دی بمهر از تیر ماه،  است.
3- پیته شهم گاه (پایان تابستان) در صد و هشتادمین روز سال، روز انارم از شهریور ماه،  شده است.
4- ایاسرم گاه (آغاز فصل سرما) در دویست و دهمین روز سال، روز انارم از مهر ماه،  شده است.
5- میدیارم گاه ( میان زمستان) در دویست و نودمین روز سال، روز ورهرام از دی ماه،  شده اند.
6- همس پت میدیم گاه (برابری شب و روز) در سیصد و شصتمین روز سال، روز وهشتواش (آخرین روز سال)،

بن دینی این جشنها ، خواندن جشن و نیایش است که موبدان انجام می دهند و حاضرین در جشن دست یکدیگر را می گیرند ، همازور می شوند زیرا

پیروزی و کامیابی در یگانگی و همازوری است ، به ویژه در گذشته ، بردباری در برابر بلایای طبیعی ، خشکسالی، سیل ، زلزله ، طوفان و مانند آنان تنها با همازوری و پشتیبانی از همدیگر شدنی بود. شرکت در گاهان بار یک خویشکاری دینی برای همه است . هزینه آن را هر کس به خواستار به اندازه درآمد خود می دهد ، ولی همه به یک اندازه از آن بهره می برند

بن اجتماعی این جشنها در این بود که ، همه ی زرتشتیان ، زن و مرد ، پیر و جوان و کودک ، فقیر و توانگر ، ارباب و کشاورز همه یکسان در آن شرکت می کردند ، در یک جا گرد می آمدند ، از یک خوان و یک خوراک می خوردند و این امر باعث همبستگی بیشتر می شد. علاوه بر این در پایان مراسم آن چه که از خوردنیها باقی بود به خانه افراد بی نوا و نیازمند فرستاده می شد در حالیکه این افراد خود در این جشن گرد هم مي آمدند و از این خوراکیها میل کرده بودند ، و این جزیی از ” نیکوکاری و دهش ” است که در دین زرتشتی ستوده و سفارش شده است

از روز 10 اردیبهشت ، براي مدت پنج روز نخستين دوره جشنهاي گاهنبار سال آغاز مي گردد و زرتشتيان اين جشنهاي بسيار كهن ايراني را در شهرها و روستاهاي گوناگون پاس مي دارند

 

 

Posted on April 30, 2014, in جشن ها. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: