سفره گواه گیری

سفره گواه گیری

gavahgiri

سفره گواه گیری گواه در لغت به معنی شاهد است و گواه گیری (عقد) یعنی شاهد گرفتن برای پیوند زناشویی بین زن و مرد. گواه گیری (مانند سدره پوشی) از مهمترین جشنهایی است که برای افراد زرتشتی برگزارمی شود و برای زرتشتیان اهمیت بالایی دارد.

عروس در مراسم گواه گیری مكنا (مقنعه) سبز رنگی در بردارد و تور سبز رنگی صورتش را پوشانده است، داماد کلاه سبز دامادی بر سر و دستمال سبزی بر شانه راستش آویزان است و در کنار عروس می نشیند. در این مراسم حداقل 7 نفر  برای گواه بودن باید حضور داشته باشند. موبد با خواندن قسمتهایی از اوستا مراسم را آغاز می کند و در ادامه از عروس و داماد پرسش می کند که همدیگر را به همسری می پذیرند یا خیر و به همراه آن اندرزهایی را به آنها برای زندگی آینده شان می دهد.

 

آنچه بر سفره گواه گیری می نهند:

لرک: همانگونه که در دیگر سفره ها مشاهده می کنید مجموعه ای است از خشکبار( هفت نوع) که بعد از اجرای مراسم بین افراد شرکت کننده در جشن تقسیم می شود و البته با توجه به فصول مختلف سال اندك تفاوتی خواهد كرد و نشانه ای است از فراوانی و فراخ روزی.

قند سبز: قند سبز نمادی از شیرین كامی، خوشبختی و سبزبختی است رنگ سبز در لباس عروس، کلاه و دستمال بر روی شانه داماد نیز دیده می شود كه همین منظور را می رساند.

انار شیرین: در این مورد چند دیدگاه وجود دارد. برخی آن را نشانه همبستگی می دانندو عده ای آن را علامتی برای فرزندان زیاد می خوانند البته شیرین بودن آن نمادی است از شیرین کامی.

دستمال ابریشم: نشانه ای است از نان آوری و دست پر برگشتن به خانه.

شمع، لاله و مجمر آتش نمادی هستند از دانایی، روشنایی و راستی و پاکی در زندگی.

کشتی: نشانه ای است از زرتشتی بودن زن و مرد.

کتاب اوستا نشانه ای است از همیشه به یاد خدا بودن.

قیچی نشانه ای است از گشایش در کارها و همچنین اینکه زن و مرد هر کدام همانند دو لبه قیچی باید با هم همکاری کنند تا برمشكلات زندگی فائق آیند.

تخم مرغ : زایش و باروری. همچنین با توجه به اینكه بعد از پایان مراسم تخم مرغ مذكور را به دیوار می زنند و می شكنند نمادی است از مستقل شدن عروس و داماد از پدر و مادرشان.

برنج یا جو : نشانه برکت و تداوم زندگی.

 نخ و سوزن: نمادی است از جلوگیری از گسستهای به وجود آمده در زندگی و از بین بردن آنها.

گلاب نمادی است از خوشبویی و طراوت.

آیینه چشم روشنی و یکرنگی و با ایمان بودن را به یاد می آورد.

آویشن و برگ گل سرخ نمادی از مهر و خوشبویی و سلامت می باشد.

سرو نشانه ملت ایران، جاودانگی و پایداری در زندگی است.

Posted on February 5, 2013, in آداب و رسوم. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: